Een rapportage tijdens het acht uur journaal.

We zien een open plek in een landschappelijk park in een grote stad. Het is herfst. De reporter zit gehurkt samen met een jager verscholen in het struikgewas. Het is stil. ‘Zijn ze moeilijk te vinden?’, vraagt de reporter op fluistertoon. ‘Best wel’, bromt de jager, ‘Ze komen zelden buiten de deur.’

In een hoop valbladeren aan de overzijde van de open plek is beweging te zien. Een luik van golfplaat komt uit de bladeren voorzichtig omhoog. De jager buigt licht naar voren. ‘Je kunt best hardop praten’, zegt deze, ‘ze zijn immers slechthorend.’ Uit het gat in de bladerhoop steekt nu een grijze pluizige kop naar buiten. De blik gaat schichtig heen en weer. De jager haalt met een kalm gebaar dat routine en zelfvertrouwen verraad een jachtgeweer te voorschijn en laat deze rusten op een dikke tak voor hem. ‘Is dit nu echt nodig?’, vraagt de reporter op een toon als moest de man gewezen worden op het verzaken van een morele plicht. ‘Het is niet anders, ze zijn schadelijk voor de gehele populatie.’ Blijkbaar tevreden met deze verklaring vervolgt de reporter: ‘Is het moeilijk ze humaan af te schieten?’ De jager richt zich op: ‘Dat is zeer goed mogelijk. Ze zijn immers erg traag en door hun slechthorendheid goed te benaderen. Het draait allemaal om geduld, ze moeten de juiste leeftijd bereikt hebben, je moet niet te vroeg tot afschot over willen gaan. Kijk, we gaan natuurlijk niet meteen op jacht op elk vrij levend exemplaar. Het blijft een vrije keuze, de schade voor de omgeving en de populatie moet echt de grens van het acceptabele overschreden hebben voor je ingrijpt.’ De jager wordt nu duidelijk enthousiast, het betreft hier zijn vakmanschap en daarin stelt hij eer. Een mens moet immers doen waar hij goed in is.

Uit het gat is inmiddels een sleetse rollator naar buiten geschoven. Een oude man met lang in pieken uitstaand haar werkt zich met tergend trage stramme bewegingen uit het gat naar buiten. Eenmaal enigzins wankel achter zijn rollator kijkt hij met enkele angstige hoofdbewegingen om zicht heen. Hij lijkt in zijn versleten bruine jasje meer op een vreemde grote vogel dan op een mens. De jager legt met een soepele beweging aan. Het beeld gaat decent op zwart en we horen ter afsluiting van het item een luide knal.